Ze maakt het uit. Ik ga bij je weg. Andere dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten. Laten we nog een keer afspreken en wat mij betreft mag jij de cd’s houden. Doei!

Of misschien nam ze in jouw geval ook de cd’s nog mee. Hoe dan ook, jij bleef achter met het verdriet. Je dobbert in een zee van zelfmedelijden en lege pizzadozen. Je hebt spijt. Of je hoopt dat zij het heeft. Je mist haar lach. Dat leuke kuiltje in haar hals. De seks.

Het is vrijwel iedereen wel eens overkomen. Opeens ben je alleen en ongelukkig. Vrouwen lijken soms praktischer om te gaan met het einde van een relatie. Ze gaan intensiever om met hun afwijzingsgevoel en zijn daarmee praktischer omdat het de verwerking vereenvoudigt. Mannen weren hun gevoelens af en verbergen ze door bijvoorbeeld stoer te doen.

Een gevolgd daarvan kan zijn dat vrouwen eerder verder kunnen met hun leven, terwijl mannen uiteindelijk te maken krijgen met een langdurig rouwproces.

Gevoelens hebben tijd nodig en gevoel laat zich niet voegen naar de eisen van deze drukke, tijdgevoelige maatschappij. Dus ook een rouwproces laat zich niet forceren. De een heeft een jaar nodig om er boven op te komen, de ander twee jaar. Aan de andere kant: weer een ander had al afscheid van iemand genomen tijdens de relatie, dus die kan direct verder.

Toch hoeft niet alle hoop verloren te zijn. Ze heeft je misschien de deur uitgezet, maar dat wil nog niet zeggen dat ze je ook uit haar gedachten heeft gebannen. Als je je kaarten goed speelt en veelgemaakte fouten omzeilt, dan bieden deze richtlijnen in de volgende blogs je een kans opnieuw een liefdesnestje te bouwen.

Deze dames helpen je verdriet te vergeten